Silahlı mücadeleden vaz geçen guruplar Latin Amerika'da bir çok ulkede iktidara dahi geldiklerini görüyoruz. Oysa Ülkemizde, bölünen ve ayrılan her siyasi yapı, toplumda geniş bir oluşum sağlamak için yola çıkıyor, gördüğümüz hiç de öyle olmuyor. Bu yalniz sosyalistler için değil, CHP'den ayrılanlar da, on metreden düşmüş cam bardak gibi "toz-buz" oldular. Oysa ülkede yirmi yıldır "Türk- İslam sentezi" düşüncesini savunanlar, bir birlerine geçmişte ettikleri hakaret ve küfürleri unutmuş iktidarlarını sürdürüyorlar. Bu nedenle asil sorunu doğru değerlendirmeliyiz.
Öncelikle diyalektikte TEMEL CELISKI ile BAŞ CELISKI, kavramının farkli olduğunu, yani gün yüzüne çıkmış acil sorun ile ülkenin tüm sorunlarının farkli olduğu ve farkli çözüm tarzları olabileceği gercegini bilmeliyiz. Moda bir tanımla "toptanci" düşünceden uzak somut duruma göre tavır almalıyız. Günümüzde asıl sorunun AKP IKTIDARINDAN KURTULMAK olduğu doğru anlaşılmalı.
Seçimin hem parlemento boyutu "% 7 barajı aşmayı gerektiriyor, hem de "yönetim erki" olarak görülen Cumhurbaşkanlığı seçiminde % 50 + 1 baraj zorunluluğunu aşmak gerekiyor.
Aklın yolu daha düşük baraj gerektiren parlemento seçimlerinde, başarı umuluyorsa ayrı seçime girmek, ancak Cumhurbaşkanlığı seçiminde aday çıkarma hevesine kapılmadan, bu yönetimden kurtulma düşünülüyorsa, en güçlü muhalefet adayına oy vermek gerekir.
Bu öncelikle Cumhurbaşkanlığı seçimini ikinci tura bırakmamak için bir zorunluluktur. Çünkü iktidarın elindeki kamu gücü ve propaganda aygıtları seçimi ikinci turda lehlerine dönüştürmede, daha pervasız ve etkili olacakları açık.
